Ewa Łukaszyk (ur. 26 lipca 1972 w Lublinie) – polska literaturoznawczyni, komparatystka i teoretyczka kultury, do 2018 pracowała jako profesor nadzwyczajna na Uniwersytecie Warszawskim. W pracy naukowej zajmuje się historią literatury portugalskiej i innych literatur luzofońskich, a w szczególności twórczością José Saramago. Prowadzi badania i namysł teoretyczny w takich dziedzinach, jak humanistyka transkulturowa i ujęcia globalne w komparatystyce oraz historii idei. Życiorys Studiowała romanistykę na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz luzytanistykę i komparatystykę na Uniwersytecie Lizbońskim, a później przez krótki okres także arabistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1997 uzyskała tytuł magistra filologii romańskiej na podstawie pracy pt. Les propriétés de l'imaginaire dans le cycle autobiographique de Conrad Detrez. Doktoryzowała się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1999 przedstawiając rozprawę L'architecture de la demeure imaginaire dans la prose narrative portugaise des années 1960–1996 (promotorka – Regina Bochenek-Franczak). W latach 2002–2003 była stypendystką Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. W 2003 uzyskała stopień doktora habilitowanego na podstawie monografii Terytorium a świat.