Edmund Bonifacy Żelawski (ur. 15 maja 1876, zm. 1940 w USRR) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 15 maja 1876 jako syn Eustachego. Do mobilizacji w lipcu 1914 służył w 53 Wołyńskim Pułku Piechoty w Kiszyniowie należącym do 14 Dywizji Piechoty. Następnie został przeniesiony do nowo sformowanego 249 Dunajskiego Pułku Piechoty należącego do 63 Dywizji Piechoty. W jego szeregach walczył podczas I wojny światowej. Awansował ze sztabskapitana na kapitana.
Został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Później służył w 2 Pułku Strzelców Podhalańskich. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 73. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy 20 Pułku Piechoty w Krakowie z równoczesnym przeniesieniem do tegoż oddziału. W sierpniu 1925 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Biała-Bielsko na stanowisko I referenta.