We wrześniu 1939 jako dziennikarz dotarł do Tarnopola, skąd powrócił do Warszawy. Tu pracował jako przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej mokotowskiego oddziału Rady Głównej Opiekuńczej. thumb|Grób Stanisława Marii Salińskiego na cmentarzu Powązkowskim Ostrzeżony przez przyjaciół o grożącym mu aresztowaniu w sierpniu 1940 przeniósł się do Milejowa na Lubelszczyźnie. Do 1945 roku pracował w fabryce przetworów owocowo-warzywnych. Tam powstała jego najważniejsza powieść Hieroglify, planowana jako jedna z czterech części cyklu dalekowschodniego, wydana dopiero w 1957 roku.
We wrześniu 1945 powrócił do Warszawy. Rozpoczął pracę w redakcji „Głosu Ludu”, a następnie organizował pierwszą powojenną gazetę popołudniową „Express Wieczorny”, w którym był sekretarzem redakcji do 1956 roku. Pod pseudonimem Jerzy Seweryn opublikował tam kilka powieści w odcinkach które komentowały na bieżąco życie powojennej stolicy. Później pracował jako redaktor nocny w redakcji „Słowa Powszechnego”.
W 1959 roku otrzymał nagrodę im. Mariusza Zaruskiego za całokształt twórczości.
W latach sześćdziesiątych działał w szczecińskim Klubie marynistów i kilkakrotnie odwiedzał Szczecin. Rozpoczął pracę nad powieścią o współczesnym życiu tego miasta. Planował też słuchowisko radiowe, które miało komentować na bieżąco szczecińskie wydarzenia.