Tytuł stracił w pierwszej obronie na rzecz Ryana McGiverna 29 lutego 2008.
Pod koniec 2008 IFL zbankrutowało i większość zawodników zostało zakontraktowanych przez UFC w tym Horwich. W debiucie na UFC 90 uległ Danowi Millerowi na punkty. Następną walkę również przegrał (z Ricardo Almeidą) po czym został zwolniony z organizacji. 14 sierpnia 2010 pokonał byłego pretendenta do pasa mistrzowskiego UFC Thalesa Leitesa poddając go w 4. rundzie i zdobywając pas Powerhouse World Promotions. W 2011 związał się z KSW tocząc w debiucie walkę z Michałem Materlą, którą przegrał na punkty. Od marca 2011 do marca 2012 nie zdołał wygrać żadnego z czterech pojedynków. Zwycięską niemoc przełamał na kolejnej gali w Polsce (KSW 19) 12 maja 2012, pokonując doświadczonego Antoniego Chmielewskiego. Kolejny zwycięski pojedynek zanotował na KSW 21, wygrywając przez TKO z Terrym Martinem. 7 grudnia 2013 przegrał z Piotrem Strusem na KSW 25.
Osiągnięcia Mieszane sztuki walki 2004: mistrz SportFight w wadze półciężkiej 2007: IFL World Grand Prix – 1. miejsce w wadze średniej (-84 kg) 2007-2008: mistrz International Fight League w wadze średniej 2010: mistrz Powerhouse World Promotions w wadze średniej
Przypisy
Linki zewnętrzne Statystyki i lista walk zawodowych
Kategoria:Amerykańscy zawodnicy MMA Kategoria:Ludzie urodzeni w Seattle Kategoria:Urodzeni w 1978