Kolejne części rozprawy nie ukazały się drukiem i w postaci fragmentów maszynopisów znajdują się w archiwum Muzeum Ziemi PAN w Warszawie.
Materiał do badań botanicznych i mineralogicznych pozyskiwała między innymi w trakcie 27 podróży na Pomorze, odbywanych od roku 1959. Kupowała wówczas ciekawe okazy bursztynu w formie naturalnej oraz gotowe wyroby, głównie z inkluzjami organicznymi. Z tej kolekcji, rozproszonej pod koniec życia, zachowało się 239 okazów, które spadkobiercy przekazali w 1982 roku do zbiorów Muzeum Ziemi PAN w Warszawie.
Współpraca i popularyzacja Prowadziła szeroko zakrojoną współpracę z instytucjami naukowymi, bibliotekami i zielnikami, pracując m.in. w Paryżu, Wiedniu, Kew, Pradze, Berlinie, Kijowie, Manchesterze. Prezentowała wyniki swoich badań na międzynarodowych kongresach botanicznych w Cambridge (1930), Amsterdamie (1935) i Paryżu (1954), na Kongresie Botaników Słowiańskich w Warszawie (1931) i Kongresie Słowiańskich Geografów w Sofii (1936). Jej dorobek naukowy obejmuje 32 publikacje, z czego 16 o tematyce paleobotanicznej. Z przedwojennych arkuszy zielnikowych ocalały tylko jej prywatne kolekcje z Turcji i Wysp Kanaryjskich, przekazane po śmierci Uniwersytetowi Warszawskiemu. Część zdublowanych arkuszy zielnikowych znalazła się w Instytucie Botaniki im. W. Szafera PAN w Krakowie.