Od 1954 wykładowca Politechniki Warszawskiej. W 1956 otrzymał pełny etat i już do emerytury pracował na tej uczelni. Pracę naukową i projektową kontynuuje na emeryturze współpracując z Wydziałem Inżynierii Produkcji Politechniki.
W 1958 uzyskał stopień doktora, a w 1961 stopień doktora habilitowanego.
W latach 1958–1961 pracował jako adiunkt w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PW. Następnie od 1970 pracował w Instytucie Technologii Bezwiórowych, wydziału Mechanicznego Technologicznego PW. Zaprojektował i wdrożył do produkcji ok. 1500 różnego rodzaju tłoczników dla przemysłu – zarówno elektrotechnicznego, budowlanego, motoryzacyjnego czy maszyn rolniczych.
Opracował metody kształtowania wyprasek oraz asortyment maszyn do obróbki plastycznej o niekonwencjonalnej kinetyce. Szczególne uznanie na świecie zdobyła prasa z wahającą się matrycą. Autor książki „Mechanika procesów tłoczenia blach” z 1961 r. Prezentował w niej teorię plastycznego płynięcia. W 1967 zaoferował nową metodę wyznaczania w sposób rachunkowy procesu lokalizacji odkształceń w postaci bruzdy, powstającej na powierzchni rozciągniętych blach.