Al McCoy, właśc. Alexander Rudolph (ur. 23 października 1894 w Rosenhayn w stanie New Jersey, zm. 22 sierpnia 1966 w Los Angeles) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata kategorii średniej.
Był pierwszym zawodnikiem leworęcznym, który został zawodowym mistrzem świata.
Pochodził z żydowskiej rodziny. Jego ojciec był koszernym rzeźnikiem. Pierwsze walki zawodowe stoczył w 1910. Przybrał irlandzki przydomek, by jego rodzice nie zorientowali się, że został bokserem. Większość pojedynków pięściarskich toczył w formule no decision. Wśród znanych zawodników, z którymi się mierzył, byli Soldier Bartfield w 1913 i Mike Gibbons w 1914. Z pierwszym z nich zdaniem prasy wygrał, a z drugim przegrał. Jego bokserskim managerem był Dan Morgan.
28 lutego 1914 McCoy stoczył wyrównaną walkę z Joe Chipem. Uzgodniono, że pięściarze ci zmierzą się w rewanżu, ale Joe Chip krótko przed walką zachorował i zastąpił go jego brat George Chip, który był zawodowym mistrzem świata wagi średniej. 7 kwietnia 1914 w Nowym Jorku McCoy niespodziewanie znokautował Chipa w 1. rundzie i został nowym mistrzem świata.
Jako mistrz świata McCoy walczył no decision, więc mógł stracić tytuł tylko w razie porażki przed czasem.