Piotr Lubart zwany Aurifaber (ur. ok. 1470 w Krakowie, zm. 21 grudnia 1530 tamże) – doktor teologii, profesor Akademii Krakowskiej, biskup sufragan płocki, filozof, bibliofil.
Życiorys Pochodził z rodziny złotników krakowskich notowanej w Krakowie już w XIV wieku. Był synem Mikołaja Lubarta Aurifabera, miał młodszego przyrodniego brata Stanisława (zm. 1541), profesora Uniwersytetu Krakowskiego.
W 1488 studiował na wydziale nauk wyzwolonych Akademii Krakowskiej uzyskując w 1491 tytuł bakałarza, a w 1495 magistra. Do 1507 pracował jako wykładowca na Wydziale sztuk wyzwolonych. Był uczniem Jakuba z Gostynina i za nim był zwolennikiem via antiqua w filozofii.
W 1507 roku uzyskał zgodę na wyjazd do Rzymu gdzie kontynuował studia teologiczne zakończone uzyskaniem tytułu doktora teologii. Uzyskał też w Kurii Rzymskiej ekspektatywę uzyskania profesury na najbliższym wolnym stanowisku w Kolegium Większym Uniwersytetu Krakowskiego. Spotkało się to jednak z oporem i oburzeniem kadry profesorskiej Uniwersytetu. W 1512 występuje w dokumentach jako profesor teologii i prowadził wykłady z teologii (zachowały się komentarze do Ewangelii Łukasza i Ewangelii Jana. Brak jednak ścisłych dowodów na to, że został inkorporowany do Wydziału Teologicznego. Został też proboszczem uniwersyteckiego Kościoła św.