Twórczość Piotr Lubart był autorem prac teologicznych i filozoficznych. Był również bibliofilem, który zgromadził liczny księgozbiór rękopisów i inkunabułów. Duża część tego księgozbioru (40-50 ksiąg) została przekazana po jego śmierci bibliotece katedralnej w Płocku, z zagwarantowanym prawem dożywotniego korzystania przez brat biskupa Piotra, Stanisława, będącego również wykonawcą testamentu. W czasie II wojny światowej księgi te zostały zagrabione przez Niemców i nie udało jej się odzyskać. Pozostała część księgozbioru trafiła do Biblioteki Jagiellońskiej, gdzie znajduje się do dzisiaj.
W pierwszym okresu swoich pracy wykładowczej (1495-1507) Piotr Lubart zajmował się komentowaniem dzieł Arystotelesa: Analityk wtórych (za Idzim Rzymianinem i Pawłem z Wenecji), O duszy (za Tomaszem z Akwinu i Idzim Rzymianinem), O powstawaniu i ginięciu (za Albertem Wielkim, Idzim Rzymianinem, Aleksandrem z Aleksandrii i Marsyliuszem z Inghen), O niebie, O świecie, Ekonomiki, Parva naturalia, Metafizyki, Fizyki i Topik) oraz Tomasza z Akwinu (Byt i istota). Wykładał również dzieła Owidiusza (Metamorfozy i Heroidy), Wergiliusza (Eneida i Bukoliki) oraz komedie Terencjusza. W swoich wykładach i komentarzach podążał śladami swojego nauczyciela, Jakuba z Gostynina. Reprezentował popularny w końcu XV w.