Rozbudowa w poprzednim stuleciu okazała się zbyt kosztowna dla monasteru, który podupadł. W 1764 podczas sekularyzacji majątków monasterskich, gdy klasztory prawosławne w Rosji przeszły na utrzymanie państwowe, został zaliczony do ostatniej, III klasy. W 1793 w monasterze żyło tylko dziesięciu mnichów. W ostatniej dekadzie XVIII w. klasztor ponownie zaczął się jednak rozwijać dzięki działalności jego przełożonego, archimandryty Teofana (Sokołowa)P. Zyrjanow, Russkije monastyri i monaszestwo w XIX i naczale XX wieka, Russkoje Słowo, Moskwa 1999, s. 59.. W 1795 monaster otrzymał od Katarzyny II złoty pokrowiec na rakę z relikwiami Cyryla Nowojezierskiego, zaś Paweł I podarował wspólnocie 1000 rubli, naczynia liturgiczne, srebrny krzyż, szaty liturgiczne i Ewangeliarz. Dary klasztorowi przekazywali również kupcy moskiewscy Afanasij Dołgow i Siemien Wasiljew, z funduszy których powstał ikonostas w soborze Zmartwychwstania Pańskiego. Do 1838 liczba mnichów w klasztorze wzrosła do osiemdziesięciu.