Również w tym monasterze zainicjował prace remontowe w głównej cerkwi, wzniósł nową dzwonnicę i budynki mieszkalne dla mnichów, odnowił mur obronny otaczający kompleks. Wprowadził w monasterze cenobityczną regułę wewnętrzną i zwyczaj nieustannej lektury Psałterza. Od 1799 był dziekanem wszystkich monasterów w regionie wołogodzkim.
Teofan zyskał sławę nauczyciela duchowego, udzielał rad i pouczeń zarówno mnichom, jak i świeckim, których przyjmował w monasterze św. Cyryla Nowojezierskiego lub z którymi korespondował. Wśród jego uczniów byli późniejszy biskup Ignacy (Brianczaninow)Jerzy (Pańkowski), W poszukiwaniu zbawienia. Bogactwo i piękno życia duchowego w ascetyczno-teologicznej myśli św. Ignacego Branczaninowa, Hajnówka, Bratczyk, 2007, s. 42–46. . i pierwsza przełożona Monasteru Nowodziewiczego w Petersburgu ihumenia Teofania.
W 1819 otrzymał godność archimandryty. Dziesięć lat później z powodu choroby odszedł w stan spoczynku, zaś w 1832 zmarł. Przez ostatnie trzy lata życia zajmował się głównie opieką duchową nad mniszkami monasteru Zmartwychwstania Pańskiego w Goricach. Pozostawił wspomnieniaI. Smolicz, Russkoje monaszestwo 988-1918. Gława XV: Starczestwo i askietizm XVIII-XIX ww..
Przypisy
Kategoria:Archimandryci Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Kategoria:Urodzeni w 1752 Kategoria:Zmarli w 1832 Kategoria:Monaster św. Cyryla Nowojezierskiego