Można je podzielić na 5 podgrup: Grupa Xa: Gotyckie Grupa Xb: Rotunda Grupa Xc: Szwabacha Grupa Xd: Fraktura Grupa Xe: Odmiany fraktury

Grupa XI: Pisma niełacińskie Przykłady: chińskie, cyrylica, arabskie, greckie, hebrajskie.

Krytyka Zdania ekspertów dotyczące normy są podzielone, jednak jest ona ciągle podstawą kształcenia w zawodzie w przemyśle graficznym. Zarzuca się tej normie przede wszystkim to, że rozwój pism w ostatnich latach nie wpasował się dobrze w historyczny schemat podziału (90% nowo powstałych pism znajduje się w grupie VI), a grupa XI „Pisma niełacińskie” nie nadają się do międzynarodowej komunikacji. Norma jest obecnie przeformułowywana, ale porozumienie między ekspertami dotyczące jej przeredagowania nie dało jak na razie żadnych efektów.

W 1998 roku Indra Kupferschmid wraz z Maksem Bollwagem i Hansem Peterem Willbergiem przedstawiła komisji normalizacji klasyfikacje według zasady formy, dotyczącej struktury i oddziaływania pism. Zagadnienie to pojawia się w jej podręczniku Buchstaben kommen selten allein (Kursywy rzadko pojawiają się same), jak również w książkach Willberga Wegweiser Schrift (Drogowskaz pisma) i w Typografie kompakt (Zwarta typografia) Bollwagego. Publikacje te stanowią treść nauczania na wielu uniwersytetach.