Stany Zjednoczone starały się również doprowadzić do zbliżenia, a docelowo nawet zjednoczenia Jordanii, Iraku, Libanu i Arabii Saudyjskiej, co jednak okazało się niewykonalne z uwagi na rozbieżne cele polityki zagranicznej każdego z państw. 17 czerwca 1950 Jordania przystąpiła do paktu bezpieczeństwa zbiorowego - Arabskiego Paktu Wzajemnego Bezpieczeństwa, którego sygnatariuszami były również Arabia Saudyjska, Irak, Syria, Liban, Egipt i Jemen. Sygnatariusze paktu zobowiązywali się do wzajemnej pomocy, ale również zgadzali się, by każde z państw przyjmowało zachodnią pomoc wojskową i zachodnich doradców.
Panujący w Jordanii od 1952 król Husajn i jego najbliżsi współpracownicy byli zwolennikami probrytyjskiej i proamerykańskiej orientacji w polityce zagranicznej, jednak ostrożnie podchodzili do możliwości przystąpienia do zachodnich sojuszy wojskowych. W 1955, mimo brytyjskich nacisków, król Husajn nie zgodził się wprowadzić Jordanii do Paktu Bagdadzkiego, gdyż w kraju wybuchły masowe protesty, organizowane przez opozycję lewicową (jordański oddział partii Baas, Partia Narodowych Socjalistów i mniejsze organizacje) oraz przez jordańskich Braci MuzułmańskichP. Robins, A History of Jordan, s. 92.B. Wróblewski, Jordania, s. 131-132.. W ciągu kolejnych dwóch lat w kraju wzrastało poparcie dla idei panarabskich.