Zjednoczone haszymickie państwo upadło jednak po pięciu miesiącach wskutek rewolucji w Iraku w lipcu 1958P. Robins, A History of Jordan, s. 102-103.. Stany Zjednoczone były zbyt zajęte sytuacją w Libanie, by, odpowiadając na prośby króla Husajna, interweniować przeciwko irackim Wolnym Oficerom na czele z Abd al-Karimem Kasimem i Abd as-Salamem Arifem. W ciągu kolejnych kilku lat polityka Jordanii była proamerykańska. Miało to pozwolić na skuteczne przeciwstawianie się zagrożeniu, za jakie król Husajn i jego otoczenie uważali panarabizm, a przede wszystkim naserowski Egipt. Władze Jordanii zdawały sobie sprawę z tego, że istnienie królestwa było stale zagrożone, niektórzy jego sąsiedzi - nieprzyjaźni, a potencjał demograficzny, militarny i gospodarczy - niewielki. Relacje amerykańsko-jordańskie zacieśniły się w okresie prezydentury Lyndona B. Johnsona, którego polityka regionalna opierała się na sprzyjaniu Izraelowi, bliskich relacjach z krajami o prozachodniej orientacji (Arabią Saudyjską i właśnie Jordanią) i chłodnych, ale poprawnych stosunkach z państwami rządzonymi przez lewicęK. Czornik, Bliski Wschód..., s. 69..