Starcie pod Truskawką – potyczka między żołnierzami Pułku AK „Palmiry-Młociny” a oddziałem Wehrmachtu w sile kompanii, stoczona 3 sierpnia 1944 roku w rejonie wsi Truskawka w Puszczy Kampinoskiej. Za cenę stosunkowo niewielkich strat własnych Polacy zdołali niemal całkowicie zniszczyć niemiecki oddział. Zwycięstwo pod Truskawką znacząco poprawiło nastroje w kampinoskich oddziałach Armii Krajowej, nadwątlone wcześniejszą porażką w natarciach na lotnisko bielańskie.
Preludium Po wybuchu powstania warszawskiego walki objęły również położoną na północny zachód od stolicy Puszczę Kampinoską. Struktury Armii Krajowej z terenów przedwojennych gmin Czosnów, Młociny oraz ze wschodniej części gminy Zaborów – obejmujących m.in. wschodnią część puszczy – wchodziły w skład VIII Rejonu „Łęgów” VII Obwodu „Obroża” Okręgu Warszawskiego AK. Rejonem tym dowodził kpt. Józef Krzyczkowski ps. „Szymon”. W przeddzień powstania podległe mu struktury AK mogły wystawić dwa bataliony piechoty o sile pięciu kompanii pierwszej linii. Piętą achillesową owych oddziałów pozostawało jednak uzbrojenie. Kapitan „Szymon” oceniał w swych wydanych po wojnie wspomnieniach, że po zakończeniu mobilizacji w lipcu 1944 jego rejon mógł wystawić do walki zaledwie ok. 350-400 uzbrojonych żołnierzy.