Rozprzestrzenianie się ognia miało ograniczyć stawianie tam pożarowych przy szybie „Recke”, a do szybu „Walter” skierowano wodę, którą gaszono pożar, zmieniając jednocześnie kierunek przepływu powietrza, lecz odwróciło to kierunek przepływu powietrza w pierwszym z tych szybów. By zmienić tę sytuację, przestano gasić pożar w szybie „Walter”, a górników wycofano do budowy tam pożarowych przy szybach i polach wydobywczych.
Górnicy pracujący tego dnia w kopalni zjechali szybem „Recke” (70 z nich; im udało się uratować) i „Walter” (144 osób). Ponieważ dojście do szybu „Walter” prowadziło przez palący się szyb „Frankenberg”, górnicy uciekali w kierunku szybów „Szwarzenfeld” i „Caesar”, ale nie miały one żadnych urządzeń do wyciągania ludzi z kopalni poza kubłem na linie (szyb „Szwarzenfeld” służył do spuszczania drewna do kopalni). Akcja ratownicza trwała do wieczora 5 marca.
W rejonie katastrofy znajdowało się od 135 do 144 górników. z czego zginęło 104 z nich. Pozostawili oni 72 wdowy i 221 sierot. Uroczysty pogrzeb odbył się 7 marca 1896 roku w Dębie, gdzie pochowano najwięcej ofiar katastrofy (42 osoby). Górników pochowano także na cmentarzu w Bogucicach (40 osób), a pozostałych na cmentarzach katowickiej parafii Mariackiej i królewskohuckich parafii św. Jadwigi Śląskiej i św. Barbary.