Mikołaj Rozanow (ur. w Petersburgu, zm. 31 grudnia 1977 w Częstochowie) – polski inżynier i urzędnik, oficer Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, badacz Polesia.
Życiorys Urodził się 15 marca 1898 roku w Petersburgu, w rodzinie gen. Tymoteusza Rozanowa i Teodozji z Gładkowskich. W latach 1908−1915 kształcił się w Korpusie Kadetów w Pskowie, a następnie w Wyższej Wojskowej Szkole Inżynieryjnej w Petersburgu. W 1916 roku został wcielony do Gwardyjskiego pułku saperów i służył jako porucznik, dowódca kompanii budowlanej pułku. W marcu 1918 roku zdezerterował i dostał się do Wilna, w którym w październiku wstąpił do Samoobrony Litwy i Białorusi. W styczniu następnego roku wstąpił do Wojska Polskiego i trafił do 13 pułku ułanów. Od grudnia 1920 roku zajmował jedno z kierowniczych stanowisk w warsztatach artylerii Frontu Litewsko-Białoruskiego w Wilnie.
Został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych inżynierii i saperów. W 1934 roku, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Prużana. Posiadał przydział w rezerwie do 6 batalionu saperów w Brześciu nad Bugiem.