Człon ten został następnie rozszerzony o przyrostek *-ogъ, który nie pełni żadnej konkretnej funkcji. Rzeczownik pospolity *sъvarogъ ‘dobry, własny ogień, żar’ został następnie przeniesiony na nazwę boga z powodu jego funkcji boskiego kowala, boga władającego ogniem, pracującego z ogniem. Z tego samego członu wywodzą się także słowa związane z kowalstwem, np. staroruskie сварити, svariti ‘wykuwać coś w wysokiej temperaturze’, staropolskie zwarzyć ‘spawać, skuwać na gorąco dwa kawałki żelaza’, a także współczesne rosyjskie słowa, np. сварить, swarit''' ‘stapiać’, ‘spawać’.
Część badaczy, np. Aleksander Brückner i Vatroslav Jagić sugerowała natomiast wywodzenie rdzenia imienia od słowa swar w znaczeniu ‘kłótnia, niezgoda’, lub czasownika swarzyć się ‘kłócić się’. Brückner tłumaczył ten teonim dosłownie jako ‘kłótnik’, co także miałoby kojarzyć się z ogniem. Taka etymologia jest jednak krytykowana.
W dawniejszej nauce dominował pogląd, o zapożyczeniu członu swar z któregoś z języków indoirańskich, np. ze sanskryckiego स्वर्, swar ‘blask’, ‘niebo’, ‘słońce’, jednak taka etymologia jest współcześnie odrzucana ze względu na trudności fonetyczne.