W 1969 roku rząd malezyjski rozpoczął tworzenie sił specjalnych mających zwalczać partyzantów. Za szkolenie grup odpowiedzialna była Wielka Brytania i Nowa ZelandiaA. Navaratnam, s.9–10. W latach 70. wsparcie chińskie dla rebelii zostało wstrzymane ze względu na nawiązane stosunków dyplomatycznych Chin z Malezją w czerwcu 1974 roku. Również Demokratyczna Republika Wietnamu i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich przyjęły politykę nie angażowania się w rebelię malajskąNational Intelligence Estimate 54–1–76: The Outlook for Malaysia (Report). Central Intelligence Agency. 1 kwietnia 1976.. W latach 70. siły rebelianckie znacznie osłabły na skutek wewnętrznego rozłamu i infiltracji przez agentów rządowychChin Peng, s.465–66. Rywalizacja wewnątrz partii komunistycznej doprowadziła do powstania dwóch nowych grup: KPM – Marksistowsko-Leninowskiej i KPM – Frakcji Rewolucyjnej które rozpoczęły osobne kampanie rebelianckie przeciwko rządowiChin Peng, s.467–68. Według CIA w 1976 roku było w Malezji 2700 aktywnych partyzantów, z czego 1700 było członkami grup podporządkowanych oryginalnej KPM a reszta członkami grup rozłamowych. Rząd Malajów wsparła Tajlandia, która prowadziła bezpośrednie walki z malajskimi rebeliantamiChin Peng, s.479–80. Inne wsparcie dla rządu prowadziła Nowa Zelandia i Wielka BrytaniaA.