W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i została przesiedlona z Płocka do klasztoru w Felicjanowie. W Kościele felicjanowskim pozostawała mistrzynią nowicjatu do 1937 r. W następnym roku objęła probostwo w parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Lesznie (z siedzibą w Woli Łuszczewskiej). W 1939 r. została przeniesiona do parafii w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej objęła dodatkowo zwierzchnictwo nad kustodią warszawsko-lubelską, w skład której wchodziły wszystkie parafie na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Przy kaplicy warszawskiej wspólnie z kapłanem Józefem Marią Rafaelem Wojciechowskim ukrywała przed Niemcami żydowską rodzinę. Przed powstaniem warszawskim ze względu na stan zdrowia została umieszczona w sanatorium w Świdrze, skąd po przejściu frontu udała się do Łowicza, a stamtąd do Felicjanowa.
W maju 1945 r. została proboszczem parafii w Łodzi. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116..