Przenajświętszej Trójcy w Bielsku, w której posługiwał do sierpnia 1939.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby duszpasterstwa 21 Dywizji Piechoty Górskiej. Po kapitulacji dywizji w dniu 16 września 1939, dotarł do Krakowa, gdzie zamieszkał u brata.
Po wojnie został kapelanem w 1 Brygadzie Artylerii Armat Ludowego Wojska Polskiego, sformowanej w 1943. W grudniu 1945 był oficerem-duchownym w służbie czynnej Duszpasterstwa Wojskowego Wyznania Rzymskokatolickiego, pełniąc funkcję dziekana Okręgu Wojskowego IV. 2 lipca 1946 odprawił pierwszą mszę św. w kościele garnizonowym św. Elżbiety Węgierskiej we Wrocławiu, przejętym przez polski Kościół rzymskokatolicki. Służbę wojskową w Generalnym Dziekanacie Wojska Polskiego zakończył w 1949 w stopniu podpułkownika. Pomagał w pracy duszpasterskiej w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach.
W 1930 w Ostrowie wydał Wojskowy śpiewnik żołnierza polskiego, w 1939 w Bielsku książeczkę Przyjaciel Żołnierza – zbiór pieśni i modlitw żołnierza polskiego i w 1946 we Wrocławiu wydał ponownie pod tytułem Rycerz Chrystusowy. Zbiór pieśni i modlitw żołnierza polskiego.
Zmarł 26 października 1957. Został pochowany na Cmentarzu przy ul.