Antoni Robert DoroszW ewidencji wojskowej c.k. armii był określany w języku niemieckim jako „Anton Dorosz”. W piśmiennictwie pojawiła się także forma nazwiska „Dorosch”. Zob. Wojciech Sołtys, Zaludnienie, stosunki narodowościowe, wyznaniowe i zdrowotne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 554. (ur. 4 czerwca 1889, zm. 1 grudnia 1942) – polski lekarz dentysta z tytułem doktora, kapitan rezerwy służby zdrowia Wojska Polskiego, urzędnik sanitarny samorządu powiatowego II Rzeczypospolitej.
Życiorys thumb|Ogłoszenie prasowe zakładu dentystycznego dr. Dorosza (1919) Urodził się 4 czerwca 1889Franciszek Kotula, Mimo wszystko, czyli, Życie kulturalne Rzeszowa pod okupacją niemiecką (1939–1944), Mitel, s. 210). Był synem Antoniego (1859-1943, kolejarz, na przełomie 1890/1891 w Stryju) i Anieli. Jego braćmi byli Władysław Feliks (1886-1951, student Politechniki Lwowskiej, pedagog, bibliofil, wydawca) i Franciszek (1884-1940, lekarz z tytułem doktora w Przemyślu), a siostrą Anna (1886-1965, żona Władysława Gołkowskiego w Sanoku)Anna Dorosz urodziła się w Zahajpolu.
W 1908 zdał egzamin dojrzałości w C.K. IV Gimnazjum we Lwowie. Ukończył studia medyczne uzyskując dyplom w 1914.