Zmniejszenie obszaru przeznaczonego pod zabudowę wiejską miało służyć także poprawie warunków dla rolnictwa. Systematyzacja dotknęła również miasta, w których starszą zabudowę burzono, zastępując ją zabudową wielorodzinną. Modelowym przykładem procesu miała być rodzinna wieś Ceaușescu, Scornicești, w której w miejsce wiejskiej, drewnianej zabudowy wybudowano kilkupiętrowe bloki i duży stadion. W wielu regionach realizacja założeń systematyzacji daleka była od spójnej polityki przestrzennej i stanowiła hamulec dla lokalnego rozwoju, głównie przez absurdalne założenia, jak np. wymuszanie budowy domów o przynajmniej dwóch kondygnacjach i ograniczenie wielkości działek do 250 m².
Po katastrofalnych w skutkach powodziach i trzęsieniu ziemi w drugiej połowie lat 70. XX wieku systematyzacja wkroczyła na szerszą skalę do miast – z powodu braku funduszy inwestycje w obszary wiejskie znacznie ograniczono. Rozpoczęto wyburzanie zabytkowych zespołów staromiejskich, argumentując niszczenie zabudowy tym, jakoby nie spełniały one norm bezpieczeństwa i stanowiły zagrożenie w wypadku