Inzolia, ansonica – odmiana winorośli właściwej o jasnej skórce, pochodząca z Włoch. Uprawiana na Sycylii i w Toskanii z przeznaczeniem na wino i do bezpośredniej konsumpcji.
Pochodzenie Pierwsze wzmianki o odmianie pochodzą z Sycylii z 1696 roku. Inzolia jest spokrewniona z innymi tam spotykanymi odmianami, m.in. grillo, frappato, nerello mascalese i moscato giallo. Na toskańskie wyspy trafiła prawdopodobnie przez Sardynię. Istnieją również inne, słabiej udokumentowane teorie, m.in. wiążące szczep z irzolią, wzmiankowaną przez Pliniusza Starszego.
Charakterystyka Odmiana dojrzewa dość wcześnie i daje duże, soczyste owoce. Dobrze znosi suszę. Wrażliwa na mączniaka rzekomego.
Wino Wino stołowe ma kolor słomkowożółty z zielonymi refleksami i jest delikatnie kwaskowe. Aż do lat 90. XX wieku inzolia była surowcem do masowego tłoczenia win sprzedawanych w hurcie. Przy uprawie na wyżej położonych stanowiskach, wystarczająco wczesnym zbiorze i starannej winifikacji daje bardzo dobre, wytrawne, świeże i aromatyczne wina, o wystarczającej kwasowości.