Pomimo znacznej popularności teorii afektów Tomkinsa nie jest ona akceptowana powszechnie. Literaturoznawcy, filozofowie, krytycy sztuki, badacze ideologii i in. często traktują teksty literackie, obrazy, utwory muzyczne, itp. jako nośniki przekazujące afekty (tzw. „zwrot afektywny w badaniach humanistycznych”, ale to pojęcie nie zawsze oznacza to samo. Zauważalna jest charakterystyczna dla dyskursu afektywnego dwutorowość, a nawet trójtorowość badań, które wywodzą się z: