Od 1932 do 1934 pełnił funkcję dyrektora Miejskiego Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego w SanokuEdward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne, Szkolnictwo podstawowe i średnie. Nauczycielski ruch związkowy, Miejskie Prywatne Seminarium Nauczycielskie Żeńskie w Sanoku, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 575. W okresie międzywojennym w Sanoku zamieszkiwał przy ulicy Zamkowej 15. Był działaczem BBWR w Sanoku i pełnił funkcję kierownika sekretariatu powiatowego oddziału partii. Był członkiem oddziału Związku Legionistów Polskich w Sanoku, w którym angażował się w działalność kronikarską oraz został korespondentem czasopisma „Wola i Czyn”.
Po 1945 mieszkał przy ulicy Walerego Wróblewskiego 7 w Sanoku (później ulica Generała Władysława Sikorskiego).
Zmarł 25 listopada 1967 w Sanoku. Został pochowany w grobowcu rodziny Rolskich na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku.
Jego żoną była Antonina Maria z domu Hermanowska (1880-1965), z którą miał syna Eustachego (1915-1999, inżynier) i córkę Irenę Stefanię (1915-2003Tu podano rok urodzenia 1918. ). Jego szwagierką była Izydora Hermanowska, także nauczycielka.