Paweł Rosa (ur. 13 listopada 1890 w Szczurowej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan administracji Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Franciszka i Anny z Cieślów urodzony 13 listopada 1890 w Szczurowej w powiecie brzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. k. Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Obrony Krajowej Nr 36, przemianowany w 1917 roku na Pułk Strzelców Nr 36. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 roku.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej 1918–1921. Od lat 20. służył w szeregach 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 1490. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do 1932 na stanowiskach dowódcy kompanii i referenta mobilizacyjnego. Z dniem 15 lipca 1932 roku został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Płock na stanowisko kierownika II referatu. Z dniem 1 września 1938 roku PKU Płock została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Płock.