W praktyce jego główne zadania sprowadzały się do cenzury publikacji oraz przyjmowania abiuracji protestantów chcących dobrowolnie nawrócić się na katolicyzmDecker, s. 59, 153-154. Mimo to urząd inkwizytora Kolonii cieszył się dużym prestiżem w zakonie dominikańskim. W wewnątrzzakonnej hierarchii trybunałów inkwizycyjnych zaliczany był do trybunałów pierwszej (najwyższej) klasyDel Col, s. 745..
Inkwizytorzy Kolonii oraz kolońska nuncjatura nie odegrały żadnej roli w wielkich polowaniach na czarownice w Nadrenii w okresie wojny trzydziestoletniej (1618–1648).
Sebastian Knippenberg, inkwizytor w latach 1693–1733, zasłynął tym, że niektóre jego prace w 1719 roku znalazły się na rzymskim Indeksie ksiąg zakazanych, a mimo to zachował urząd inkwizytorski aż do śmierciSchewdt, s. 591-624..
Trybunał w Kolonii oraz kolońska nuncjatura zostały zlikwidowane przez okupacyjne władze rewolucyjnej Francji, która anektowała Kolonię w 1794. Ostatni inkwizytor Kolonii, Hyazinth Franck (mianowany w 1780) żył jeszcze w grudniu 1796Schwedt, s. 594 przyp. 12;