Michaił Kuźmicz Sierikow (ros. Михаил Кузьмич Сериков, ur. w chutorze Murowli w guberni samarskiej, zm. 18 października 1969 w Ałma-Acie) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, generał major.
Życiorys Początkowo był robotnikiem rolnym, od stycznia 1915 do listopada 1917 służył w rosyjskiej armii, podoficer na Froncie Południowo-Zachodnim, od listopada 1917 członek gminnego komitetu rewolucyjnego w Koczetkach, od czerwca 1918 do listopada 1923 żołnierz Armii Czerwonej, dowódca pułku piechoty na Froncie Wschodnim i Froncie Południowym wojny domowej w Rosji. Od listopada 1923 do grudnia 1925 kierownik wydziału okręgowego komitetu wykonawczego i naczelnik miejskiej milicji w Noworosyjsku, później pracownik ochrony Ludowego Komisariatu Komunikacji Drogowej w Korosteniu, Kropotkinie, Żłobinie i Briańsku, od lutego 1931 członek WKP(b). Od listopada 1932 w wojskach OGPU w Briańsku, od listopada 1933 do maja 1935 kursant Wyższej Szkoły Pogranicznej OGPU/NKWD w Moskwie, od maja 1935 do lipca 1938 komisarz 77 pułku kolejowego NKWD w Wielkich Łukach, 15 maja 1936 mianowany majorem, a 26 marca 1938 pułkownikiem.