Art. 55 konstytucji gwarantował de facto nietykalność osobie króla, a także zakaz pociągania go do odpowiedzialności i wszczyniania wobec niego dochodzeń. Zgodnie z konstytucją monarcha władzę ustawodawczą dzielił z parlamentem a wykonawczą z rządem. Władzę sądowniczą sprawowały sądy działające „w imieniu króla i na podstawie ustawy”. Monarcha miał prawo do zwoływania i rozwiązywania jednoizbowego parlamentu (tzw. Skupsztiny). Oprócz tego władca miał inicjatywę ustawodawczą, podpisywał ustawy i porozumienia międzynarodowe, był naczelnym wodzem sił zbrojnych, powoływał i odwoływał premiera, członków rządu i wyższych urzędników państwowych. Konstytucja przyznawała królowi szersze kompetencje niż parlamentowi. Przewagę króla w procesie legislacyjnym stanowił fakt, iż chociaż prawo do zgłaszania wniosków ustawodawczych miał każdy poseł, to projekty ustaw przedstawiała, z upoważnienia króla, rada ministrów lub poszczególni ministrowie. Każda ustawa przegłosowana w parlamencie, aby mogła wejść w życie, musiała być zatwierdzona przez monarchę i ogłoszona w formie dekretu. Dodatkowo zarówno premier rządu, jak i ministrowie byli powoływani na mocy nominacji królewskich i podlegali bezpośrednio władcy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Konstytucja Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.