W 1968 pojawił się pomysł autorstwa Corbet i Hakns, by ponownie podnieść ten podgatunek do rangi osobnego gatunku, jednak nie spotkał się on z powszechną akceptacją aż do 2017, kiedy Carlen i inni, przeanalizowawszy DNA sorkonosów, podnieśli go do rangi osobnego gatunku. Ostatni gatunek, sorkonosa szarolicego, po raz pierwszy naukowo opisali w 2008 Galen Rathbun i Francesco Rovero. Jako miejsce typowe odłowu holotypu (dorosłej samicy zebranej 18 marca 2006) wskazali dolinę rzeki Vikongwa, w Ndundulu Forest, w West Kilombero Scarp Forest Reserve, w górach Udzungwa, w regionie Iringa, w Tanzanii.
Etymologia Rhynchocyon: rhunkhos „pysk”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”. Rhinonax: gr. ῥις rhis, ῥινος rhinos „nos, pysk”; αναξ anax, ανακτος anaktos „władca, pan”. Gatunek typowy: Rhynchocyon chrysopygus .
Podział systematyczny Jedyny w swej podrodzinie współcześnie występujący rodzaj sorkonos (Rhynchocyon) obejmuje następujące gatunki: Rhynchocyon chrysopygus – sorkonos złotozady Rhynchocyon cirnei – sorkonos plamisty Rhynchocyon stuhlmanni – takson wyodrębniony na podstawie danych molekularnych z R. cirnei. Rhynchocyon petersi – sorkonos czarno-rdzawy Rhynchocyon udzungwensis – sorkonos szarolicy