Władze osmańskie zdawały sobie sprawę z tego, że ruch syryjski może być szczególnie niebezpieczny dla państwa tureckiego, gdyż Arabowie syryjscy byli lepiej od innych Arabów wykształceni i świadomi swojej odrębności kulturalnej. W związku z tym, zwalczały go różnymi środkami, rozbijając tajne stowarzyszenia niepodległościowe i mianując lojalnych Arabów syryjskich na stanowiska państwowe. Po rewolucji młodotureckiej przedstawiciele syryjskiej inteligencji zostali dopuszczeni do konsultacji w sprawie konstytucji z 1876, mieli również możliwość otwartego prezentowania swoich postulatów. Szybko jednak nowe władze przyjęły politykę turkizacji, odrzucając arabskie żądania autonomii i równouprawnienia językowegoJ. Żebrowski, Dzieje Syrii, s. 157–159.. Arabowie syryjscy zaczęli wówczas tworzyć podziemne organizacje niepodległościowe. Miały one charakter ogólnoarabski, jednak właśnie Syryjczycy stanowili większość wśród aktywistów. Gdy w 1915 Turcy, obawiając się dywersji arabskiej, podjęli represje przeciwko działaczom podejrzanym o antyturecką działalność, dotknęły one w największym stopniu właśnie działaczy syryjskich.