Po śmierci Bolka II zamek należał do żony Agnieszki Habsburżanki. Zamek do 1392 roku był własnością książąt świdnicko-jaworskich, następnie na mocy układu sukcesyjnego przeszedł wraz z księstwem do Korony czeskiej. W 1434 roku od synów Jana Liebenthala zamek kupił Herman Czetryc. W rękach rodu Czetryców pozostał z krótkimi przerwami do XVII wieku, do czasu porzucenia przez nich zamku. W latach 1450–1462 zamek należy do rodziny Zedlitzów, a następnie ponownie do poprzednich właścicieli. W latach 1402–1417 przeprowadzono niewielkie prace budowlane a gruntownej przebudowie w stylu renesansowym dokonano w końcu XVI wieku. Podczas walk króla Władysławem Jagiellończykiem z królem węgierskim Maciejem Korwinem w 1471 roku stanowił on ważny punkt obrony. W okresie tym znajdowała się już na zamku artyleria. Po podpisaniu pokoju w 1490 roku zamek przeszedł we władanie Fabiana Czirnhausa (Tschirnhaus), by po kilku latach wrócić do Czetryców. Zamek nie został zdobyty ani w czasie walk o Śląsk za Bolka II, ani podczas wojen husyckich, ani w okresie walk między królem Węgier Maciejem Korwinem a Władysławem Jagiellończykiem. Dopiero czwarta, kolejna wojna, wojna trzydziestoletnia w XVII w. położyła kres jego świetności.