mały|Grób Stanisława Skokowskiego Stanisław Skokowski (ur. 30 czerwca 1904 w Wilnie, zm. po 1980 prawdopodobnie we Lwowie) – generał brygady ludowego WP.
Życiorys Syn konduktora na rosyjskich kolejach Norberta i Klotyldy z Bartoszewiczów, ukończył polskie gimnazjum w Witebsku i podjął studia w Wyższym Instytucie Technicznym w Moskwie. W 1924 powołany do służby w Armii Czerwonej, w 1928 ukończył Szkołę Dowódców Artylerii (Szkołę Czerwonych Komunardów) w Moskwie, po czym został dowódcą plutonu ogniowego haubic w 27 Pułku Artylerii Lekkiej Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od 1930 dowódca plutonu szkolnego i dowódca baterii sztabowej, od 1922 dowódca baterii haubic 122 mm, od 1933 dowódca baterii szkolnej 2 pułku artylerii lekkiej 1 Armii Dalekiego Wschodu, od 1934 dowódca dywizjonu, od 1935 szef sztabu 2 pal, w 1936 skończył kursy uzupełniające dla oficerów artylerii przy dowództwie Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Od 1936 dowódca 915 pal 61 Armii, w 1938 na fali wielkich czystek w stopniu podpułkownika zwolniony ze służby i przeniesiony do rezerwy z powodu polskiego pochodzenia. Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 zmobilizowany, wyznaczony dowódcą artylerii 346 Dywizji Piechoty 61 Armii Frontu Zachodniego, 28 czerwca 1941 podczas walk odwrotowych ranny pod Orszą, potem kontuzjowany pod Mińskiem.