Literatura łacińska to eseje, historie, wiersze, sztuki i inne formy pisemne zapisane łaciną. Od powstania języka około III wieku p.n.e. minęły dwa wieki zanim została dominującym językiem literatury starożytnego Rzymu. Literatura łacińska może być nazwana kontynuacją literatury starogreckiej, z powodu kontynuacji wielu podobnych form literackich.
Łacina nie tylko była językiem starożytnych Rzymian, ale także lingua franca Europy w czasach średniowiecza. Z tego powodu, łacińska literatura to nie tylko autorzy tacy jak Cyceron, Wergiliusz, Owidiusz i Horacy, ale także św. Augustyn, Francis Bacon, a nawet Baruch Spinoza.
Historia Literatura archaiczna Właściwa literatura łacińska rozpoczęła się w 230 roku p.n.e., kiedy Rzymska widownia obejrzała łacińską wersję greckiej sztukiDuckworth, George Eckel. The nature of Roman comedy: a study in popular entertainment. University of Oklahoma Press, 1994. p. 3. Web. 15 October 2011.. Tłumaczem był Grek Liwiusz Andronikus, przywieziony do Rzymu jako więzień w 272 roku p.n.e. Andronikus przetłumaczył również Odyseję. Pierwszym poetą zapisującym swoje dzieła o tematyce rzymskiej w łacinie był Gnejusz Newiusz. Stworzył epos o pierwszej wojnie punickiej, w której brał udział.