mały|Herb Kornic Horodeccy herbu Kornic – ród szlachecki pochodzenia wschodnioeuropejskiego.
Członkowie rodu byli poddanymi I Rzeczypospolitej, Carstwa Moskiewskiego oraz Imperium Rosyjskiego. W swych gałęziach posługiwali się kilkoma herbami w zależności od obszaru, na których tworzyli siedliska rodowe (Dolęga, Hołownia, Lubicz, Kornic, Korczak, Przyjaciel, Sas, Swinicz). Horodeccy byli wyznania prawosławnego, greckokatolickiego i rzymskokatolickiego.
Według źródeł opublikowanych w Imperium Rosyjskim w 1890 r. Horodecki z ziemi mińskiej pieczętował się herbem Lubicz już na początku XV wieku. Jeden z pierwszych wzmiankowanych rodów Horodeckich (herbu Lubicz) pochodził od Jakowa Pietkiewicza Horodeckiego zapisanego w roku 1429 do VI części Księgi rodów szlacheckich (w księdze guberni mińskiej). Horodeckich z XVII wieku opisano w guberniach: mińskiej, wileńskiej, kowieńskiej, wołyńskiej i podolskiej (według I części Księgi rodów szlacheckich).