Rok później Cooper wystartowała na III Mistrzostwach Europy w Paryżu. W konkurencjach kobiecych mistrzostwa te były areną rywalizacji Brytyjek z Holenderkami – reprezentantki tych krajów zdobyły dwanaście z piętnastu medali. Indywidualnie Cooper zdobyła dwa srebrne medale na 400 metrów stylem dowolnym (czas: 5:54,0) i 100 metrów stylem grzbietowym (czas: 1:23,6), dwukrotnie przegrywając ze swoją rywalką z Amsterdamu, Holenderką Marie Braun. Dodatkowo Cooper, z czasem 1:12,0 zdobyła brąz na 100 metrów stylem dowolnym, ulegając Francuzce Yvonne Godard i Holenderce Willy den Ouden. Brytyjki zdobyły także tytuł wicemistrzowski w sztafecie 4 × 100 metrów stylem dowolnym z czasem 5:00,8. Cooper płynęła na drugiej zmianie.

W 1932 roku w Los Angeles Cooper wzięła udział czterech konkurencjach pływackich na X Letnich Igrzyskach Olimpijskich. W porównaniu z poprzednimi igrzyskami, starty Brytyjki w Stanach Zjednoczonych wypadły zdecydowanie gorzej. Zdobyła tylko jeden medal, brązowy w sztafecie 4 × 100 m stylem dowolnym. Na 400 metrów stylem dowolnym Cooper z czasem 5:49,7 zajęła w finale czwarte miejsce, tracąc do złotej medalistki Helene Madison ponad 21 sekund. Na 100 metrów stylem grzbietowym z czasem 1:23,4;zajęła w finale ostatnie, szóste miejsce.