Tuż po wyborach wstąpił do ZChN, z którego w 2002 przeszedł do Ligi Polskich Rodzin. Z jej listy w wyborach samorządowych w tym samym roku bez powodzenia kandydował na prezydenta Warszawy (otrzymał 2,16% głosów) oraz uzyskał mandat radnego tego miasta. W latach 2002–2004 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a następnie do 2005 przewodniczącego Rady m.st. Warszawy. Od 2005 do 2007 zasiadał w Trybunale Stanu. W 2005 bezskutecznie kandydował do Sejmu, a w 2006 został wykluczony z LPR. W wyborach prezydenckich w 2010 poparł kandydaturę Marka Jurka i wszedł w skład jego społecznego komitetu poparcia.
W wyborach parlamentarnych w 2011 został wybrany do Senatu w okręgu wyborczym nr 39 jako bezpartyjny kandydat z ramienia Prawa i Sprawiedliwości z wynikiem 33 421 głosów. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o senacką reelekcję, otrzymując 56 216 głosów. W Senacie IX kadencji został m.in. zastępcą przewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu. W 2019 ponownie uzyskał mandat senatora, otrzymując 83 808 głosów. W X kadencji ponownie objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu. Jako jedyny senator Prawa i Sprawiedliwości głosował m.in. za wnioskiem o odrzucenie zmian Sejmu w ustawie o radiofonii i telewizji (tzw.