Rozwój A7M nie miał się jednak zakończyć na wersji A7M2. W lutym 1944 roku wydano specyfikację 17-Shi Otsu. Na jej podstawie rozpoczęto prace nad wersjami A7M3 i A7M3-J. A7M3-J (Model 34) miał być czysto lądowym myśliwcem (stąd końcówka -J w oznaczeniu). Miała mieć wzmocnioną konstrukcję zarówno kadłuba, skrzydeł jak też i podwozia. Napęd miał stanowić silnik ten sam co w A7M2 ale wersji MK9A-Ru (Ha-43-11 Ru) z turbosprężarką oraz z instalacją wtrysku wody z metanolem do silnika, co dawałoby krótkotrwały wzrost mocy bojowej. Zbiornik na tę mieszankę o pojemności 200 litrów miał być umieszczony w kadłubie. W lutym 1945 roku była gotowa makieta tej wersji a budowę prototypu planowano ukończyć w październiku 1945 roku. Uzbrojenie miało się składać z 4 działek typ 5 kal. 30 mm w skrzydłach raz dwóch w kadłubie umieszczonych za pilotem i strzelających do góry. Maksymalna prędkość miała wynosić 648 km/h na 10000 m i czas wznoszenia na nią miał wynosić 15 minut.
Oczekując na silnik MK9A-Ru, którego rozwój opóźniał się z uwagi na problemy z turbosprężarką, opracowywano wersję A7M3 (Model 23). Konstrukcja opierała się na A7M2 ale napęd miał stanowić silnik MK9C z trójstopniową sprężarką o mocy startowej 2250 KM. Uzbrojenie miało stanowić 6 działek typ 99 model 2 w skrzydłach.