Bitwa pod Woroneżem – bitwa na froncie wschodnim w czasie II wojny światowej, która została stoczona w okolicach Woroneża nad rzeką Don, 450 km na południe od Moskwy, w dniach 28 czerwca – 24 lipca 1942 roku jako punkt otwarcia operacji Fall Blau.
Tło sytuacyjne thumb|left|Zniszczony radziecki czołg KW-1 nieopodal Woroneża Niemiecki atak miał dwa cele. Pierwszym z nich było zmylenie wroga co do ostatecznych celów całej kampanii. Prawie wszyscy obserwatorzy, a zwłaszcza radzieckie dowództwo, podzielali powszechne przekonanie, że Niemcy ponownie rozpoczną ofensywę na Moskwę tego lata. Przeprowadzając zmasowany atak w kierunku Woroneża, w pobliżu miejsca najgłębszej penetracji radzieckich linii obronnych rok wcześniej, Niemcy mogli łatwo odwrócić uwagę od swoich prawdziwych celów położonych daleko na południu. Siły radzieckie przerzucone w region Woroneża, aby wesprzeć tamtejszych obrońców, nie byłyby w stanie poruszać się z taką samą prędkością jak Niemcy, którzy po stoczeniu bojów o Woroneż skręciliby szybko na południe i pozostawili Armię Czerwoną daleko w tyle.