Seward (Nowy Jork) wystąpił z wnioskiem, że moralność, „prawo wyższe niźli Konstytucja” (a higher law than the Constitution), zakazuje niewolnictwa, a tym samym wprowadzania go na nowych terytoriach. Odwrócił w ten sposób dotychczasowy argument Demokratów twierdzących, że „prawo” takie zabrania zakazywania wprowadzania tej instytucji.
Nowy prezydent Zachary Taylor, plantator i właściciel niewolników, sprzeciwiał się żądaniom ekspansji niewolnictwa. Po jego śmierci stanowisko prezydenta objął bardziej skłonny do ustępstw Millard Fillmore.
Senator Stephen A. Douglas, demokrata z Illinois, wyodrębnił z programu Claya projekty osobnych ustaw i doprowadził do ich przegłosowania we wrześniu 1850 roku. Kompromis nie zadowalał żadnej ze stron. O statusie obu terytoriów zdecydować miała wola osadników.
Spór przycichł, lecz wkrótce zainicjowana przez Douglasa ustawa o Kansas i Nebrasce rozpaliła go na nowo.
Uwagi
Bibliografia Leon Korusiewicz, Przyczyny wojny secesyjnej, Warszawa 1967 Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki, tom 3, 1848–1917 Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995
Linki zewnętrzne Primary Documents in American History: Compromise of 1850 The Compromise of 1850 (dokumenty)
Kategoria:1850 w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Niewolnictwo w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Ustawy Kongresu Stanów Zjednoczonych