Ostatecznie zatem odbyło się osiem turniejów.
Po raz pierwszy w historii cyklu cztery rozpoczynające sezon turnieje miały czterech różnych triumfatorów – kolejno zwyciężały bowiem RPA, Anglia, Nowa Zelandia i, po raz pierwszy, Argentyna. Nowozelandczycy utrzymywali jednak przewagę nad resztą stawki, bowiem prócz jednego zwycięstwa byli obecni także w pozostałych trzech finałach pierwszej połowy sezonu. Trzecia z rzędu wygrana Anglików w Hongkongu zmniejszyła ich stratę do czterech punktów, tydzień później na drugim miejscu w klasyfikacji dołączyli do nich Południowoafrykańczycy po wymagającym dwóch dogrywek zwycięstwie w Singapurze, a w obu tych finałach wzięli udział Argentyńczycy, toteż przed europejską częścią cyklu, wartą czterdzieści punktów, prócz Nowozelandczyków w walce o zwycięstwo utrzymywali się reprezentanci Anglii, RPA i Argentyny. Liderzy cyklu pokonali jednak Anglików we Bordeaux, więc gospodarze ostatniego turnieju mieli jeszcze szansę na wyprzedzenie Nowozelandczyków w klasyfikacji generalnej, jednak musieliby wygrać te zawody i liczyć, by ich rywale zajęli w nich maksymalnie piątą lokatę. Obrońcy tytułu zapewnili sobie końcowy triumf ćwierćfinałowym zwycięstwem nad Szkocją, ulegli jednak w finale Anglikom, którzy uplasowali się ostatecznie na drugiej pozycji ze stratą sześciu punktów.