Sekstyna, także sestyna (fr. sextine, od łac. sextus ’szósty‘) – strofa sześciowersowa, najczęściej o wersach jedenasto- albo ośmiozgłoskowych i układzie rymów ababcc. Nazywana czasem sekstyną epicką dla odróżnienia od sestyny lirycznej.
Budowa Sekstyna może mieć postać zarówno strofy izometrycznej (wersy o tej samej liczbie sylab), jak i heterometrycznej (wersy o różnej liczbie sylab). Sekstyna izometryczna złożona z wersów jedenastozgłoskowych jest nazywana sekstyną właściwą. W tej wersji pojawiła się już w średniowiecznej poezji francuskiej i włoskiej, jak również angielskiej (poemat Wenus i Adonis Williama Shakespeare’a i liryka Thomasa Campiona)Thomas Campion, 33 pieśni, Wydawnictwo Znak, Kraków 1995, s. 31, 46, 83., a do literatury polskiej została wprowadzona przez Jana Kochanowskiego. Była jedną z najpopularniejszych form stroficznych poezji polskiego oświecenia. W romantyzmie stosował ją głównie Juliusz SłowackiSłownik terminów literackich, red. Janusz Sławiński, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1988, s. 460.. W pozytywizmie wykorzystywali ją często Adam Asnyk i Maria Konopnicka.