Po powrocie do kraju na początku 1918 r. ks. Jan Gralewski objął stanowisko inspektora szkolnictwa powszechnego na okręg radomski w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a wkrótce potem inspektora krajowego. W 1919 r. na polecenie ministerstwa udał się do Francji, aby zapoznać się z tamtejszym szkolnictwem. W 1920 r. był członkiem Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Straży Kresowej. Przejściowo pełnił wówczas funkcję kierownika wojskowych placówek oświatowych DOG Poznań. Następnie wrócił do pracy w ministerstwie, a w 1921 r. został proboszczem w parafii w Domaniewicach, gdzie był także nauczycielem i gdzie pisał podręczniki do nauki religii dla niższych klas szkoły powszechnej. Jesienią 1922 r. bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy Centrum Polskiego.
Z powodu złego stanu zdrowia opuścił w 1923 r. parafię i przeniósł się do Warszawy, gdzie został mianowany egzaminatorem synodalnym.
2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi, położone w dziedzinie tajnego nauczania w czasach niewoli”.
Zmarł na nowotwór złośliwy krtani 17 lutego 1924 r.