Blich a. Blych () – część Lędzin położona na południowym zachodzie miasta.
Historia Nazwa tej części Lędzin pochodzi od słowa blich (miejsce, w którym bielono płótno lniane), ze względu na to, że niegdyś na tym terenie niemieccy tkacze bielili płótno lniane.
Tkaczy prawdopodobnie sprowadzono do Lędzin w ramach tzw. kolonizacji fryderycjańskiej przeprowadzonej w 1770. Wtedy, na polecenie ówczesnego księcia pszczyńskiego Fryderyka Erdmanna, osadzono w rejonie lędzińskiego folwarku Kiełpowy około 300 ewangelickich uciekinierów z Kóz koło Bielska (założyli oni tam Hołdunów). Według Ludwika MusiołaLudwik Musioł Lędziny. Monografia historyczna, 1953 początki Blychu są nieco wcześniejsze i sięgają lat 40. XVIII wieku, kiedy to zarząd dominialny klucza lędzińskiego (obejmującego folwarki księcia pszczyńskiego w Lędzinach i okolicy) miał osadzić w tym rejonie kilku tkaczy narodowości niemieckiej i wyznania ewangelickiego. Nowi mieszkańcy urządzili nad brzegiem istniejącego wtedy stawu blich płótna lnianego. Ryszard Kaczmarek w monografii historycznej Lędziny. Zarys dziejówFranciszek Serafin Lędziny. Zarys dziejów, 1998 potwierdza tezę Ludwika Musioła i pisze, że bielarze pojawili się w tym miejscu jeszcze przed założeniem Hołdunowa – prawdopodobnie około 1740.