Gwint ma postać linii śrubowej, a jego zadaniem jest nadanie pociskowi ruchu obrotowego. Składa się z bruzd (wgłębień) oraz pól (występów). Cechami charakterystycznymi gwintu są: jego zarys (geometria pól w przekroju poprzecznym lufy), skok oraz liczba zwojów. Najczęściej spotykanym zarysem są pola o przekroju prostokątnym, (rzadziej trapezowym, zaokrąglonym lub wycinkowym). Ze względów technologicznych w gwintach lufy wykonywana jest parzysta liczba zwojów, która najczęściej jest podzielna przez cztery.
W chwili wystrzału, pocisk przechodząc przez lufę jest silnie przyciskany do jej ścian, jednocześnie jego część pod wpływem energii wciskana jest w rowki bruzd. Spiralne bruzdy nadają sunącemu pociskowi dużą prędkość obrotową (wzdłuż jego osi), który to efekt utrzymuje się po opuszczeniu przez niego lufy. Szybkie obracanie się pocisku powoduje wystąpienie efektu żyroskopowego, znacząco stabilizującego tor jego lotu, co ma niebagatelny wpływ na jego właściwości balistyczne.
Jednocześnie zastosowanie gwintu powoduje zwiększenie zjawiska odrzutu broni oraz sił działających na lufę (co przyśpiesza jej zużycie). Produkcja lufy gwintowanej jest też znacznie bardziej skomplikowana niż lufy z przewodem gładkim.