W 1979 VII kongres syryjskiej partii Baas wybrał go do komitetu centralnego organizacjiN. van Dam, The Struggle..., s. 102.. Cztery lata później prezydent Hafiz al-Asad, ówcześnie ciężko chory, nie wymienił go wśród członków komitetu, który w razie jego śmierci miał tymczasowo przejąć władzę w kraju. Nieoficjalnie wskazywano jednak, że al-Asad życzył sobie w rzeczywistości, by Ali Aslan po jego śmierci stanął na czele sił zbrojnych (był bowiem najwyższym stopniem, po prezydencie, oficerem-alawitą), podczas gdy rządem miałby pokierować dotychczasowy minister spraw zagranicznych Abd al-Halim ChaddamN. van Dam, The Struggle..., s. 119.. Aslan zaliczał się do kręgu najbliższych współpracowników Hafiza al-AsadaG. Gambill, The Military-Intelligence Shakeup in Syria. W 1998 zastąpił Hikmata asz-Szihabiego na stanowisku szefa sztabu armii syryjskiej.
Na stanowisku tym zdołał poprawić gotowość bojową Syrii, mimo ograniczonego budżetu na przeprowadzaną reorganizację. Prowadził rozmowy z Japonią i kilkoma krajami Europy Wschodniej w sprawie zawarcia z Syrią umów wojskowych. Gdy w 2001 premierem Izraela został Ariel Szaron, Aslan stwierdził, że Syria zagrożona jest atakiem ze strony Izraela i postulował dalszą rozbudowę syryjskiej armii.