Po klęsce wojny obronnej i agresji ZSRR na Polskę został internowany na Węgrzech. Przedostał się do Francji, gdzie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Brał udział w kampanii francuskiej 1940, a po jej upadku przedostał się do Wielkiej Brytanii. Od 4 grudnia 1940 do 8 listopada 1943 w stopniu podpułkownika był dowódcą 10 oddziału rozpoznawczego i 10 batalionu dragonów. U schyłku wojny od 1944 do 1945 pełnił funkcję komendanta obozu rozdzielczego, utworzonego dla byłych polskich jeńców w niemieckiej niewoli. Został awansowany do stopnia pułkownika kawalerii.
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Londynie. Działał w emigracyjnych organizacjach kombatanckich. Zmarł w 1966. Został pochowany na cmentarzu Streatham Park w Londynie.
Od 8 maja 1920 był żonaty z Jadwigą Zofią z Biedrzyckich h. Rawicz (1902–1971). Mieli syna i córkę.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 12246 (rozkazem Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych) Krzyż Niepodległości (16 września 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (18 lutego 1939) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Srebrny Krzyż Zasługi (4 marca 1925)M.P. z 1925 r. nr 63, poz.