Kabarowie lub Kawarowie (gr. Κάβαροι, Kabaroi) – turecki związek plemienny, który w IX wieku osiedlił się w centrum dzisiejszej Ukrainy, w okolicach Połtawy.
Pochodzenie Kawarowie zaliczali się do tureckich Chazarów, którzy w VII w. utworzyli na północnym Kaukazie niezależny chanat. W szczytowym okresie rozwoju Kaganat Chazarski rozciągał się na całym południoworosyjskim stepie między Wołgą i Dnieprem do Kaukazu, a na północy aż do dzisiejszej Moskwy.
Kabarowie powstali z trzech plemion chazarskich, które w IX wieku zbuntowały się przeciwko kaganatowi. Powstanie było na tyle ważne, że zostało wspomniane w dziele De Administrando Imperio cesarza i historyka Konstantyna VII Porfirogenety (913–959).
Związki z plemionami węgierskimi Po przegranym powstaniu Kabarowie zostali wypędzeni z Kaganatu Chazarskiego i znaleźli ochronę w związku siedmiu plemion węgierskich. Trzy kabarskie plemiona dołączyły do plemion węgierskich, gdy z ukraińskich stepów wywędrowały one do Kotliny Panońskiej i wspomagały je w zdobyciu terenów późniejszych Węgier. Stąd wysnuto przypuszczenie, że słowo „węgierski” mogłoby pochodzić od tureckiego On Onogur (dziesięć strzał), jeśli odniesie się je do siedmiu plemion węgierskich i trzech kabarskich.