Cheoyong przyłapał kochanków na gorącym uczynku, jednak zamiast się złościć, zaczął tańczyć i śpiewać, po czym wyszedł. Poruszony tym gestem duch obiecał nigdy nawet nie przekraczać progu domu, na którego bramie wisiałby choćby obraz Cheoyonga.
Stąd ludność Korei czciła Cheoyonga jako bóstwo, które odstrasza złe duchy. W wigilię księżycowego Nowego Roku wywieszano na bramach obraz Cheoyonga jako element rytuału narye odstraszającego złe duchy. Podczas rytuału ludzie przywdziewali maski z podobizną Cheoyonga i tańczyli. Tradycja ta była kontynuowana do końca okresu Joseon.
W okresie Goguryeo taniec cheoyongmu wykonywany był na dworze królewskim podczas ceremonii państwowych Yeongdeungghoe i Palgwanghoe czy ceremonii pałacowych takich jak narye. Tańczyły wówczas jedna lub dwie osoby, z biegiem czasu liczba tancerzy została zwiększona do pięciu (Obang cheoyongmu, 오방처용무). Cheoyongmu został uznany za oficjalny taniec dworski (jeonjae) za panowania Sejonga Wielkiego (1397–1450). W okresie tym zaczęto łączyć różne tańce jeonjae w jedno wystąpienie – cheoyongmu zaczęto wykonywać razem z tańcem żurawia hakmu i tańcem lotusa yeonhwadaemu, a całość nazwano hak-yeonhwadae-cheoyongmu hapseol.